Μπορείτε να Αλλάξετε το Σχήμα των Μυών σας;
Πολλοί άνθρωποι ξοδεύουν πολύ χρόνο και ενέργεια στο γυμναστήριο προσπαθώντας να αλλάξουν το σχήμα των μυών τους. Αυτό διαφέρει από το να κάνουν τους μύες μεγαλύτερους.
Το σχήμα ενός μυός αναφέρεται στο μήκος, το πάχος και το ύψος του μυός. Ρίξτε μια ματιά στους δύο δικεφάλους παρακάτω …
Ο δικέφαλος του Άρνολντ είχε φυσικά αιχμηρό σχήμα, ενώ του Σέρτζιο Ολίβα ήταν πιο φαρδύς και παχύς αλλά όχι τόσο ψηλός.
Π ιστεύοντας ότι μπορούν να αλλάξουν το σχήμα, οι άνθρωποι εκτελούν preacher curls για να αναπτύξουν την αιχμή των δικεφάλων τους, overhead triceps extensions για να αναδείξουν την μακρά κεφαλή των τρικέφαλών τους και leg extensions με τα δάχτυλα στραμμένα προς τα έξω για να εστιάσουν στο "σταγόνα" μέρος των τετρακέφαλών τους. Αυτή η πεποίθηση ότι μπορείτε να κάνετε συγκεκριμένες ασκήσεις για να αναμορφώσετε τους μύες σας υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Αλλά είναι πραγματικά έτσι; Ας το ερευνήσουμε.
Μπορούμε να σκεφτούμε έναν μυ σαν να είναι ένα σχοινί. Όταν δέσετε ένα σχοινί σε ένα σταθερό αντικείμενο, όπως ένα δέντρο, και στη συνέχεια τραβήξετε, το σχοινί θα είναι τεντωμένο σε κάθε του κλωστή. Είναι αδύνατο ένα μέρος του σχοινιού να είναι χαλαρό ενώ ένα άλλο μέρος είναι τεντωμένο. Είναι όλα ή τίποτα.
Οι μύες μας δεν είναι διαφορετικοί. Όταν κάνουμε μια άσκηση που εκτείνει τον μυ μέσω της κίνησής του, όλες οι ίνες ενεργοποιούνται. Αυτό είναι αληθές ακόμα και αν και οι δύο άκρες του μυός κινούνται, σε αντίθεση με την εικόνα του δέντρου και του σχοινιού. Μπορούμε να το δούμε αυτό επεκτείνοντας την εικόνα του σχοινιού σε έναν διαγωνισμό τράβηγμα.
Ανεξάρτητα από το ποιος κερδίζει τον διαγωνισμό, το σχοινί θα έχει τις ίδιες τάσεις σε όλο το μήκος του. Δεν θα υπάρχουν χαλαρές κλωστές. Αυτό απεικονίζει την αρχή όλα ή τίποτα της ενεργοποίησης των μυών. Είναι αδύνατο να τραβήξετε ένα σχοινί με τέτοιο τρόπο ώστε να υπάρχει περισσότερη ένταση σε μια άκρη και λιγότερη ένταση στην άλλη άκρη. Η αυξημένη ή μειωμένη δύναμη αυξάνει ή μειώνει τη δύναμη σε όλο το σχοινί. Δεν μπορείτε να απομονώσετε ένα μέρος του.
Το συμπέρασμα εδώ είναι ότι όταν απαιτείται από έναν μυ να συσπαστεί ενάντια σε ένα βάρος, η τάση του μυός θα κατανεμηθεί ομοιόμορφα σε όλες τις ίνες του μυός, από το σημείο προέλευσης μέχρι την εισαγωγή.
Ας εξετάσουμε τώρα μερικά συγκεκριμένα μέρη του σώματος που οι άνθρωποι συχνά προπονούν για να χτυπήσουν διαφορετικά τμήματα του μυός.
Οι ίνες του πνευμονικού μυός εκτείνονται από το κέντρο του στήθους μέχρι την κορυφή του βραχίονα (οστό του άνω βραχίονα). Το οστό του βραχίονα τραβά αυτές τις ίνες προς το στέρνο με τον ίδιο τρόπο που θα τραβούσατε ένα σχοινί, έτσι ώστε κάθε ίνα να επιτυγχάνει το ίδιο επίπεδο τεντώματος.
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι όταν κάνετε μια άσκηση με αλτήρες, εργάζεστε το "εσωτερικό" μέρος των στήθων, ενώ μια πτήση με αλτήρες θα δουλέψει το εξωτερικό μέρος του μυός. Η διαφορά μεταξύ των δύο ασκήσεων είναι ο βαθμός στον οποίο είναι λυγισμένος ο αγκώνας. Ωστόσο, ανεξάρτητα από το αν ο αγκώνας είναι λυγισμένος περισσότερο ή λιγότερο, το οστό του βραχίονα θα τραβήξει τον μυ του στήθους προς το στέρνο με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. Ο μυς δεν ξέρει σε ποια θέση είναι ο αγκώνας. Αυτό που ξέρει είναι πόσο βαρύ είναι το φορτίο που πρέπει να μετακινήσει.
Η διαφορά μεταξύ των δύο ασκήσεων είναι ότι το μήκος των λειτουργικών μοχλών (του άνω βραχίονα, που είναι ο κύριος μοχλός, και του κάτω βραχίονα, που είναι ο δευτερεύων μοχλός) αλλάζει. Γι' αυτό δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τόσο βάρος στην κίνηση της πτήσης. Ωστόσο, οι ίνες του στήθους συσπώνται με τον ίδιο τρόπο και στις δύο ασκήσεις. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν μπορείτε να απομονώσετε τους εσωτερικούς ή εξωτερικούς μύες του στήθους, ανεξάρτητα από την άσκηση που κάνετε. Υπάρχει κάποια απόδειξη, ωστόσο, ότι η διάταση που μπορείτε να επιτύχετε με τις πτήσεις μπορεί να έχει ένα αποτέλεσμα διάτασης του περιτονίου, αυξάνοντας την αναπτυξιακή δυνατότητα των μυών.
Ακολουθεί μια προπόνηση που πρέπει να δοκιμάσετε:
Είναι ευρέως πιστευτό ότι μπορείτε να κάνετε ασκήσεις για να απομονώσετε τους άνω και κάτω κοιλιακούς σας. Δεν μπορείτε. Οι κοιλιακοί είναι ένας μυς, που αποτελείται από ένα μόνο φύλλο που προέρχεται από το ηβικό οστό της λεκάνης και συνδέεται στο μπροστινό μέρος των κάτω πλευρών. Όταν συσπάτε τους κοιλιακούς σας, τραβάτε το μπροστινό μέρος των πλευρών προς τη λεκάνη ή το αντίστροφο. Όπως και στο παράδειγμα του τράβηγμα που αναφέρθηκε νωρίτερα, ο μυς έχει ομοιόμορφη τάση σε όλο το μήκος του.
Η δουλειά του ορθού κοιλιακού μυός είναι να παράγει κάμψη της σπονδυλικής στήλης. Για να συμβεί αυτό, ολόκληρος ο μυς πρέπει να συσπαστεί. Έτσι, ανεξάρτητα από ό,τι μπορεί να έχετε διαβάσει ή σας έχουν πει, είναι επιστημονικά και βιομηχανικά αδύνατο να απομονώσετε τους άνω ή κάτω κοιλιακούς.
Ο πρώτος Mr Olympia, Λάρι Σκοτ, ήταν διάσημος για την πληρότητα των δικεφάλων του. Συχνά ρωτούσαν ποια ήταν η αγαπημένη του άσκηση και πάντα απαντούσε ότι ήταν το preacher curl. Υποτίθεται, αν και ο Σκοτ ποτέ δεν το είπε άμεσα, ότι αυτή η άσκηση ήταν υπεύθυνη για την πληρότητα και την αιχμή των δικεφάλων του.
Μισό αιώνα αργότερα, εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να κάνουν preacher curls για να χτίσουν την αιχμή των δικεφάλων τους. Η πραγματικότητα είναι, ωστόσο, ότι υπήρχε μόνο ένα πράγμα που καθόρισε το σχήμα των δικεφάλων του Λάρι Σκοτ - η γενετική του. Πολλή σκληρή δουλειά δημιούργησε το μέγεθος των άνω βραχιόνων του, αλλά το σχήμα τους είχε προκαθοριστεί από τη γέννηση. Έτσι είναι και τα δικά σας.
Για άλλη μια φορά, η αρχή όλα ή τίποτα έρχεται σε εφαρμογή εδώ. Είναι αδύνατο να δημιουργηθεί περισσότερη ένταση σε οποιοδήποτε μέρος των ινών του δικεφάλου που να είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη από οποιοδήποτε άλλο μέρος. Οι preacher curls έχουν μια διαφορετική καμπύλη αντίστασης από τις κανονικές curls, είναι μεγαλύτερες στην αρχή και μικρότερες στο τέλος της κίνησης. Αυτό καθιστά την άσκηση πιο δύσκολη στην αρχή και πιο εύκολη στο τέλος. Αλλά δεν αλλάζει το σχήμα του μυός. Ούτε καμία άλλη άσκηση.
Η ιδέα ότι μπορείτε να αλλάξετε το σχήμα ενός μυός είναι ένας μύθος που θα έπρεπε να είχε θαφτεί εδώ και πολύ καιρό. Το σχήμα των μυών σας είναι μέρος του γενετικού σας σχεδίου. Έχετε τη δυνατότητα να κάνετε τους μύες σας μεγαλύτερους και αυτό είναι όλο. Η προσπάθεια να κάνετε οτιδήποτε άλλο είναι, τελικά, μια άσκηση ματαιότητας.
