Kun Je de Vorm van Je Spieren Veranderen?
Veel mensen besteden veel tijd en energie in de sportschool om de vorm van hun spieren te veranderen. Dit is iets anders dan het vergroten van de spier.
De vorm van een spier verwijst naar de lengte, dikte en hoogte van de spier. Kijk eens naar de twee biceps hieronder …
Arnold's biceps hadden een van nature piekvorm, terwijl die van Sergio Oliva breder en dikker waren, maar niet zo hoog.
Gelovend dat ze de vorm kunnen veranderen, voeren mensen preacher curls uit om de piek van hun biceps te ontwikkelen, overhead triceps extensies om het lange hoofd van hun triceps naar voren te brengen en beenextensions met de tenen naar boven gericht om zich te concentreren op het 'traan' gedeelte van hun quadriceps. Dit geloof dat je specifieke oefeningen kunt doen om je spieren te hervormen bestaat al tientallen jaren. Maar is het echt? Laten we het onderzoeken.
We kunnen een spier beschouwen als vergelijkbaar met een touw. Wanneer je een touw aan een stevig object, zoals een boom, bindt en er dan aan trekt, zal het touw strak staan door elke draad. Het is onmogelijk dat een deel van het touw slap is terwijl een ander deel strak is; het is alles of niets.
Onze spieren zijn niet anders. Wanneer we een oefening doen die de spier door zijn bewegingsbereik verlengt, worden alle vezels geactiveerd. Dat is waar, zelfs als beide uiteinden van de spier bewegen, in tegenstelling tot de illustratie van de boom en het touw. We kunnen dit zien door de illustratie van het touw uit te breiden naar een touwtrekwedstrijd.
Ongeacht wie de wedstrijd wint, het touw zal dezelfde spanning hebben over zijn gehele lengte; er zullen geen slappe draden zijn. Dit illustreert het alles of niets principe van spieractivatie. Het is onmogelijk om aan een touw te trekken op een manier dat er meer spanning aan het ene uiteinde is en minder spanning aan het andere uiteinde. Verhoogde of verlaagde kracht verhoogt of verlaagt de kracht door het hele touw. Je kunt een deel ervan niet isoleren.
De conclusie hier is dat wanneer een spier moet samentrekken tegen een gewicht, de spierspanning gelijkmatig wordt verdeeld over alle spiervezels, van het oorsprongspunt tot de aanhechting.
Laten we nu enkele specifieke lichaamsdelen overwegen die mensen vaak trainen om verschillende delen van de spier te raken.
De pectorale spiervezels lopen van het midden van de borst naar de bovenkant van de humerus (bovenarmbeen). Het humerusbeen trekt die vezels naar het borstbeen op dezelfde manier als je aan een touw zou trekken, zodat elke vezel hetzelfde niveau van spanning bereikt.
Veel mensen geloven dat wanneer je een dumbbell press doet, je de 'binnenkant' van de pecs traint, terwijl een dumbbell flye de buitenkant van de spier zou trainen. Het verschil tussen de twee oefeningen is de mate waarin de elleboog gebogen is. Toch, ongeacht of de elleboog meer of minder gebogen is, zal de humerus de pecspier op exact dezelfde manier naar het borstbeen trekken. De spier weet niet in welke positie de elleboog zich bevindt; het enige wat het weet is hoe zwaar de belasting is die het moet verplaatsen.
Het verschil tussen de twee oefeningen is dat de lengte van de werkende hefbomen (de bovenarm, die de primaire hefboom is, en de onderarm, die de secundaire hefboom is) verandert. Daarom kun je niet zoveel gewicht gebruiken bij de flye-beweging. Echter, de pecvezels samentrekken op dezelfde manier in beide oefeningen. Dat komt omdat je de binnen- of buitenkant van de pecs niet kunt isoleren, ongeacht welke oefening je doet. Er is echter enig bewijs dat de rek die je kunt bereiken met flyes een fascia-rek effect kan hebben, wat het potentieel voor spiergroei vergroot.
Hier is een workout die je zou moeten proberen:
Er wordt algemeen aangenomen dat je oefeningen kunt doen om je boven- en onderbuikspieren te isoleren. Dat kan niet. De buikspieren zijn één spier, bestaande uit een enkele plaat die begint bij het schaambeen van het bekken en zich hecht aan de voorkant van de onderste ribben. Wanneer je je buikspieren samentrekt, trek je de voorkant van de ribben naar het bekken, of omgekeerd. Net als in het eerder genoemde touwtrekvoorbeeld heeft de spier een gelijke spanning over zijn gehele lengte.
De taak van de rectus abdominis spier is het produceren van spinale flexie. Om dat te laten gebeuren, moet de hele spier samentrekken. Dus, ongeacht wat je misschien hebt gelezen of verteld, is het wetenschappelijk en biomechanisch onmogelijk om de boven- of onderbuikspieren te isoleren.
De eerste Mr. Olympia, Larry Scott, was beroemd om de volheid van zijn biceps. Hij werd vaak gevraagd wat zijn favoriete oefening was en hij antwoordde altijd dat het de preacher curl was. Het werd aangenomen, hoewel Scott nooit direct zoiets zei, dat deze oefening verantwoordelijk was voor de volheid en piek van zijn biceps.
Een halve eeuw later doen miljoenen mensen nog steeds preacher curls om hun biceps piek op te bouwen. De realiteit is echter dat er maar één ding was dat de vorm van Larry Scott's biceps bepaalde - zijn genetica. Veel hard werk creëerde de grootte van zijn bovenarmen, maar hun vorm was bij de geboorte al bepaald. Dat geldt ook voor jou.
Nogmaals, het alles of niets principe komt hier in het spel. Het is onmogelijk om meer spanning te creëren op een deel van de biceps spiervezels dat groter of kleiner is dan op een ander deel. Preacher curls hebben een andere weerstandscurve dan standaard curls, waarbij de weerstand aan het begin groter is en aan het einde minder. Dat maakt de oefening aan het begin moeilijker en aan het einde gemakkelijker. Maar het verandert niets aan de vorm van de spier. Geen enkele andere oefening doet dat ook.
Het idee dat je de vorm van een spier kunt veranderen is een mythe die al lang begraven had moeten zijn. De vorm van je spier maakt deel uit van je genetische blauwdruk. Je hebt de mogelijkheid om je spieren groter te maken en dat is het. Proberen om iets anders te doen is uiteindelijk een oefening in vruchteloosheid.
